Selecteer een pagina
Hoda Sersawi: Kinderdagverblijf in Shatila

Hoda Sersawi: Kinderdagverblijf in Shatila

Hoda is een Palestijnse vrouw en getrouwd met een jongere man die in de oorlog gewond is geraakt en thuis is. Haar zwager is gehandicapt en woont ook bij hen evenals hun twee kinderen van 13 en 15 jaar. Zelf is ze tot haar dertiende naar school gegaan en werkte ze vrijwillig als verpleegster, maar ze gaf ook les over gezondheid en ziekten. Als Palestijnse wilde ze iets voor zichzelf doen. Sinds februari 2015 runt ze haar eigen kinderdagverblijf samen met drie andere vrouwen. Twee van hen werken in de morgen en twee in de middag, aangezien ze van 8 tot 5 geopend zijn.

Met elkaar hebben ze geld bij elkaar gelegd om voor acht maanden vooruit de huur te batalen ($ 1600) toen ze een paar maanden geleden begonnen. Ze huren de ruimtes van een Palestijnse man die in de buurt woont en die ook andere gebouwen en winkels in Shatila bezit. Ze begon een kinderopvang omdat ze van kinderen houdt en ze is een maatschappelijk werker. Met haar partners zorgt ze voor babies en kleine kinderen van werkende mensen in de buurt. Palestijnen en Syriërs, maar ook vanuit Bangladesh en Sri Lanka. Tijdens ons bezoek was er een Filipijnse vrouw, getrouwd met een Libanees, die in de stad werkt maar in Shatila woont omdat het hier goedkoper is.

Gemiddeld zijn er 20 kinderen per dag in de opvang, maar dat is niet genoeg om in hun levensonderhoud te voorzien. Dus, soms werken de vrouwen als oppas of lerares om extra inkomsten te genereren. Omdat Hoda opgeleid is kan ze ook psychosociale ondersteuning geven aan kinderen en andere activiteiten aanbieden. Maar allereerst is een grotere naambekendheid van belang en uitbreiding van het aantal kinderen dat naar de opvang komt. Aan het einde van de maand leggen ze het geld bij elkaar dat ze hebben ontvangen en bekijken ze hoeveel de uitgaven zijn aan huur, electriciteit, water, schoonmaak en eten. Het geld dat over is, wordt onder de vier vrouwen verdeeld. Thuis geven ze niet al het zuur verdiende geld aan de man, zij houden controle, verdelen het geld en geven de man een deel. Ze zijn er van overtuigd dat vrouwen meer offers brengen dan mannen en omdat mannen het geld niet aan de juiste zaken uitgeven, houden ze zelf de controle. Als vrouw in een door mannen gedomineerde maatschappij leven is niet eenvoudig, maar Hoda’s man is erg trots op zijn vrouw. Een paar weken voor de opening kwam hij kijken en hij ondersteunt haar openlijk.

“Vrouwen weten hoe ze geld voor de familie moeten verdelen, mannen geven het alleen voor zichzelf uit”

De klanten van de kinderopvang zijn allemaal werkende stelletjes, getrouwd, met een of twee kinderen. Ze kunnen het zich blijkbaar permitteren om maandelijks 50.000 Libanese pond (ongeveer € 30) per kind voor de opvang te betalen. De ouders werken als leraar, schoonmaker of oppas. De kinderen blijven tot ze zeven jaar zijn, omdat ze vanaf dat moment naar school gaan. Voor oudere kinderen bieden ze cursussen en buitenschoolse opvang. ouders betalen hiervoor een bijdrage afhankelijk van hun inkomen en het onderwerp van de begeleiding. School was gratis bij de UNRWA scholen, maar er zijn signalen over de mogelijke sluiting van de UNRWA scholen wat enorme gevolgen kan hebben op korte en lange termijn. Buiten het kamp zijn publieke en private scholen, maar ouders moeten hiervoor betalen.

Het grootste obstakel voor Hoda’s opvang is financieel van aard, evenals voor de andere onderneemsters die we al hebben geïnterviewd. Als een vrouw ervaart ze geen specifieke problemen, maar ze trekt zich ook niets aan van wat anderen zeggen. Ze wil graag andere vrouwen betrekken bij ondernemerschap zodat ze een eigen inkomen kunnen verwerven en onafhankelijk kunnen zijn. Palestijnen klitten veel samen dus ze wil dat de vrouwen zich meer verenigen en samenwerken. Ze kent wel wat andere onderneemsters die snoep verkopen, gas en kleding. Ze delen hun ervaringen als ze elkaar zien over hoe het bedrijf loopt, ze helpen elkaar door foto’s van hun producten te delen op whatsapp, en dergelijke. Ze hebben een whatsapp-groep voor een aantal vrouwen. Als er een ondernemerschapsprogramma zou zijn dan zou Hoda meer willen weten over hoe ze deze plek verder kan ontwikkelen om meer klanten te trekken.

“In onze whatsapp-groep deel ik zakelijke ervaringen met andere onderneemsters”

 Iedereen hier heeft hulp nodig en concentreert zich op hun eigen zorgen, dus Hoda ervaart geen sociale ondersteuning. Veel mensen en organisaties beloven om van alles te doen, maar ze doen niets aldus haar ervaring. Als er ondersteuning zou zijn dan zou ze de opvang groter en beter maken.

Wat als het niet lukt na acht maanden? Ze is bezorgd en meer mensen moeten weten dat haar opvang bestaat. Haar spaargeld is niet genoeg om het lang vol te houden. In het verleden heeft ze kleine bedragen privé geleend en ze weet wel iemand die haar met een lening kan helpen. Als je de lening niet kunt terug betalen krijg je wel toestemming om uitstel te krijgen, maar alle vrouwen zouden eerder minder eten dan de lening niet kunnen terug betalen…